Facebook Twitter Linkedin

Achter op de fiets bij Roué Verveer

Nieuwsgierig als we zijn, reizen we voor de rubriek “Achter op de fiets bij…..” stad en land af. Aan bekende Nederlander vragen wij hoe de schijf van zes van invloed is op hun planning.

Voor deze editie gingen we op bezoek bij cabaretier Roué Verveer (1972). Hij leende zijn stem aan onder meer de Nederlandse bewerking van de Muppets, Free Willy, Madagascar en Shark Tale. Maar hij is vooral bekend van z’n 11 theatershows. In juni staat hij samen met Guido Weijers, Philippe Geubels en Jandino met de show Gabbers in de Ziggo Dome. Is er in dat drukke bestaan nog wel sprake van planning of wordt hij geleefd?

Mijn verschijning op de fiets met een rood pak aan, is niet iedereen ontgaan. Ik had de toestroom van positieve reacties niet verwacht. Wel gehoopt natuurlijk, maar niet verwacht. Toen ik met het management van Roué belde, kreeg ik te horen dat ik langs mocht komen voor een interview. Roué was wel nieuwsgierig naar die man in z’n rode pak op een fiets. Toen ik had opgehangen nam ik de tijd om even te dagdromen. Hoe zou het zijn om avond na avond in een theater te staan? Zou ik met een goeie grap ontdekt kunnen worden door Roué? Wie weet……… Dan moet ik wel een goeie binnenkomer hebben. Ik heb dagen zitten broeden op een paar sterke grappen.

Of het me gelukt is om Roué aan het lachen te krijgen? Zeker! Maar niet met m’n grappen. Het was waarschijnlijk het beeld van mij met een fiets op m’n rug. Klimmend naar de eerste verdieping van een kantoorcomplex in Amsterdam West. Is humor dan te voorspellen of overkomt het je?

Roue Verveer achter op de fiets bij PlanMen

Kun je een inmiddels een forecast maken van het succes van een show?
Nee, dat kan ik nog steeds niet. Ik weet wel of een grap gaat werken. En als je nu veel van dat soort grappen achter elkaar zet, dan heb je een show. Maar zonder gekheid, ik weet het nog steeds niet. Het overvalt me nog steeds dat een show succesvol is. In m’n show van 2009 had ik een grap over een vuilniszak in m’n show zitten. Mensen sturen me nu nog steeds mailtjes. Het hele gebeuren over de vuilniszak in huishoudens schijnt nu een Verveertje te heten…....

Voor je show reis je heel het land door. Hoe komt je rooster tot stand?
Dat begint altijd op hetzelfde moment. M’n manager belt me op en zegt: “Roué, we moeten een titel voor de show hebben!”. Dan bedenken we samen een leuke zin, maar hebben dan nog  geen enkel idee van de invulling van de show. Dit speelt zich namelijk al 1,5 jaar van te voren af. Dat is het moment waarop hij met de titel langs de theaters gaat om het te verkopen. Dan worden in mei de programma’s door de theaters gepubliceerd en start in september het seizoen.

En wanneer begin je met het schrijven van je show?
Oh je bedoelt, wanneer ik me opsluit in m’n vakantiehuis in Suriname? Met een fles rum? En dan een maand later een show af heb?

Ja, dat bedoel ik.
Dat doe ik altijd voor mijn shows. Alleen kom ik er dan achter dat er geen zin op papier staat. Het enige dat er op papier staat is de factuur van de lokale slijter. Ik ben meer het type die je moet vrijlaten. Laat mij maar try-outen. Dan komt er vanzelf wel wat. Maar ik zal je een geheim verklappen. Echt het gaat al jaren hetzelfde. Ik heb meestal materiaal voor 15 minuten. Maar een try out show duurt 45 minuten. Dus sta ik zwetend in de coulissen. Want ik weet dat ik nooit genoeg materiaal heb. Hoe langzaam ik ook spreek. En dan merk ik dat na 10 minuten het materiaal op is, dan slaat bij mij de blinde paniek toe. En pas dan komt het materiaal bij me naar boven dat ik ga gebruiken in de show.

Gaat het bij jou altijd als gepland of moet je ook weleens bijsturen?
Bij mij gaat helemaal niks zoals ik het gepland had. Wat ik nu meemaak elke dag meemaak, is een droom die uitkomt. Mijn droom was een baan hebben, een gezin en een huis. Daarom weet ik ook niet wat ik over 5 jaar ga doen. Als je me 5 jaar geleden gevraagd had of ik in de Ziggo Dome zou staan. Had ik gezegd zeker weten gezegd: Ja! In het publiek. Nu sta ik met de show “Gabbers” op het podium.

Ik had ook nooit het idee om cabaretier te worden. Ooit waren Najib Amhali en Eric van Sauers in Suriname en mocht ik 5 minuten in hun show meedoen. Door hen is het balletje gaan rollen. Ik denk nog steeds dat ik aan het dansen ben op een feestje waar ik niet hoor. Dat er elk moment iemand kan zeggen: “Zo we hebben je door. Nu eruit!” Maar ik dans al 15 jaar.  En ik vind zelfs dat ik nu het vip gedeelde behaald heb.

Ik wist nooit wat ik wilde worden. Ja, politieagent, piloot, of zo iets. Na mijn VWO heb ik econometrie gedaan. En daarna ben ik in het familiebedrijf van mijn schoonmoeder gestapt. Maar als je naar Najib Amhali of Theo Maassen kijkt, die wisten al vanaf de 13e dat ze dit wilde worden wat ze nu zijn.

Ben je dan juist wel of niet vatbaar voor hoe de media over je show rapporteren?
Juist helemaal niet! Want voor mij is er maar één maatstaf die er echt toe doet. En dat is het publiek van die avond. Die hebben de moeite genomen om een kaartje te kopen en kijken er al maanden naar uit. Een journalist moet erheen van z’n werkgever. Die baalt alleen maar dat hij ’s avonds weer aan het werk is. En dan naar een cabaretier moet terwijl hij van klassieke muziek houdt. Of liever bij z’n vrouw op de bank zit. En soms helpen die journalisten me ook wel hoor. Er heeft ooit een keer iemand wat over m’n show geschreven dat ik dacht: “He dat klopt. Dat ga ik veranderen.” En toen liep die show nog soepeler. Maar dat mag je niet opschrijven in je stuk. Want hij weet niet dat dat door hem kwam.

Zal ik niet doen.
Dank je.

Je hebt 11 shows gedaan door nagenoeg alle theaters in Nederland. Als we dat eens analyseren, heb je een mooie anekdote over planning?
De grootste ramp die je kan hebben is dat iemand zegt: “Waar ben je?” Dat is in al die jaren nu één keer gebeurd. Ik kwam terug van vakantie in New York  en had de volgende dag vrij. Ik zag het al helemaal voor me. Lekker bijkomen, eten afhalen bij de toko. Gewoon een lekkere vrije avond. Terwijl ik met het eten naar huis rijd, belt m’n technicus. “Hoe laat ben je hier?” “Waar?” “Purmerend!” Gelukkig is Purmerend niet zo ver van Amsterdam vandaan. Dus ik heb snel m’n spullen gepakt en ben naar het theater gereden. Uiteindelijk waren we er rond de klok van half zeven.

De show begint om acht uur. Prima op tijd toch?
Normaal ben ik er altijd om 5 uur. De technicus is dan klaar en heeft het podium opgebouwd en alles werkt. De lampen, het geluid, de effecten.  Dan gaan we eten en zijn we kwart voor zes klaar met eten. Ik ga dan naar de kamer. Dan zkijk wat naar Youtube. App ik m’’n vrienden. Gewoon lekker gezellig. En dan muziek op de achtergrond. Soms reggae, soms Nederlandstalig, soms klassiek, soms salsa. Dan heb ik om 7 uur soundcheck. Maar ja, ik zing niet. Dus het is meestal 1, 2, 1,2 en dan klaar. Dan weer appen, chillen en muziek. En dan kwartier voor tijd omkleden en 5 minuten voor tijd naar het podium. Ik merkte toen pas dat ik voor het optreden echt die momenten nodig heb. Die avond in Purmerend was ik er niet helemaal bij. Misschien ben ik wel meer een gewoonte mens dan ik had gedacht.

Wat is je beste advies voor de planning professionals in Nederland.
Al mijn zaken lopen via mijn manager. Maar tussen mijn manager en ik, daar zit mijn vrouw. Zij is eigenlijk de spil van de operatie. En zij is streng als het draait om de agenda’s. Zij eist van mij en m’n manager dat we alles in de agenda zetten. Privéafspraken, shows, interviews, maar ook opties. Zo weet zij wat er op ons afkomt en hoe druk het gaat worden. Als ik dan met wat kom dat niet in de agenda stond, een etentje met vrienden of zo, dan is ze er heel duidelijk in. “Het staat niet in de agenda, dus zeg het maar af.” Volgens mij is dat een tip die het leven van een planning professional makkelijker maakt. Zorgt dat je weet wat er op je afkomt. En wees duidelijk naar anderen en leer ze dat ze moeten aangeven wat de wensen en verwachtingen zijn. En maak je verder niet te druk. Kun je ademhalen? Ja? Doe dat! De rest lost zich dan vanzelf op.

Je show “Op het laatste moment” draait nog in de theaters tot eind mei. Waarom zouden onze lezers naar je show moeten?
Ze hebben een keuze. Of een avondje saai zappen op de bank, of naar een theater voor een avondje lachen. Hou je van een avondje lachen? Dan moet je langskomen.