Facebook Twitter Linkedin

Achter op de fiets bij Loek Peters

De schijf van zes is voor planningsprofessionals het fundament voor personeelsplanning. Nieuwsgierig als ik ben, reis ik voor de rubriek “Achter op de fiets bij…..” stad en land af. Ik vraag bekende Nederlanders hoe de schijf van zes van invloed is op hun planning.

Het weekend is voor mij een heerlijk moment om tot rust te komen. Dan geniet ik van mijn gezin, mijn vrouw Annika en zoontje Nicolai. Ik geniet ervan als hij voor op het stoeltje zit en luidkeels beschrijft wat hij onderweg ziet. Dit roept vaak hilarische reacties op bij passanten. Ik hoor het je denken; “Een druktemaker op een fiets, waar heb ik dat eerder gezien……..”. Helaas is het nu niet het meest uitnodigende seizoen om te fietsen. Dus reikhalzend kijk ik uit naar de lente en zomer.

Toch weet ik me tot die tijd ook prima te vermaken, hoor. Ik ben namelijk gek op spannende tv-series. Mijn Netflixabonnement heeft z’n geld al meer dan opgebracht. Maar mijn absolute favoriet komt toch gewoon van Hollandse bodem; Penoza. Deze serie gaf de kijker een inkijk in het reilen en zeilen van een Amsterdamse onderwereldfamilie. Een dijk van een productie waarin rollen zijn weggelegd voor Monic Hendrickx, Thomas Acda, Fedja van Huêt en Eric Corton. Volgens de kenners is dit één van de beste tv-series ooit. Niet alleen werd heel Nederland tussen 2010 en 2017 gegijzeld, ook zijn de rechten verkocht aan België, Polen, Rusland, Zweden, Finland en zelfs Amerika.

Mijn persoonlijke favoriet was Berry, ook wel de kale genoemd. Een crimineel van de oude stempel. Want werk gaat voor het meisje. Hij lost voor de grote criminelen het vuile werk op. Maar aan de andere kant toont hij vaderlijke liefde voor de dochter van z’n baas. Misschien is het juist die inslag van een ruwe bolster met een blanke pit die hem zo interessant maakt. Deze rol wordt op een fantastische manier vertolkt door Loek Peters (1974). We kennen hem onder andere van rollen in A’dam en E.V.A. en als stem van de Opel-commercials.

Ondanks dat ik weet dat Berry maar een rol is, merkte ik toch dat ik een tikkeltje nerveus werd toen ik hem zag zitten in het restaurant. Hij zat achter in de hoek en wenkte me met een knik. “Hier kunnen we lekker ongestoord praten. En zo zie ik wie er de deur binnenkomt.” Instinctief bedacht ik me dat ik m’n fel rode jasje beter meteen kon uittrekken. Anders vallen we zo op………..

Loek Peters Penoza achter op de fiets bij PlanMen

Penoza is één van de beste Nederlandse series ever. Had je dit succes kunnen voorspellen?
Ja, de beste serie ever, dat heb ik ook gehoord. Maar nee, het succes van een serie kun je niet voorspellen. Dat is namelijk van heel veel factoren afhankelijk. Het is bijna iets magisch. Want uiteindelijk draait het om de chemie die de groep van makers samen heeft. Want je kan het grootste budget hebben en het beste script, maar alleen daarmee red je het niet.

Weet jij vanaf het moment dat je gevraagd wordt of de rol helemaal bij je past?
Nee, joh, was het maar waar! Soms moet je het script wel even op je laten inwerken. En soms krijg je de mogelijkheid om een rol wat meer naar je toe te bouwen. Al is het natuurlijk niet zo dat een regisseur mij vraagt als hij al niet zelf het idee heeft dat het past. Maar voor mij is een belangrijke graadmeter met wie ik de rol ga spelen. Want met wie ik speel, dat draagt bij of ik mijn rol goed kan spelen. Ik geloof erin dat je alleen je volledig potentieel kunt benutten als je jezelf verantwoordelijk maakt voor het succes van de ander. En dat is dan een wederzijdse positieve afhankelijkheid. Mijn tegenspeler zorgt ervoor dat ik mijn rol goed kan spelen. En ik zorg dat hij de rol goed kan spelen. Dan staan er dus uiteindelijk twee acteurs de sterren van de hemel te spelen. En dat is gaaf!

Klinkt als een nobel streven, maar werkt dat ook in het bedrijfsleven?
Absoluut, ik geef regelmatig trainingen aan bedrijven vanuit mijn bedrijf ‘Maak De Ander Beter’. En ik grijp daarbij altijd terug naar wat ik geleerd heb op de toneelschool. Natuurlijk bereid je je altijd goed voor, door veel ervaringen in je rugzak te doen. Dat is de techniek en hoe je gaat spelen. Maar eenmaal op het podium moet je doen alsof je alles vergeten bent. Het publiek moet jouw teksten beleven alsof je ze spontaan bedenkt. Maar die vrijheid op het podium kan ik alleen verkrijgen als ik volledig vertrouw op mijn tegenspeler. En een deel van mijn werk, is dus weten wat mijn collega acteur gaat zeggen. Want alleen zo kan ik hem faciliteren om hem zijn rol zo goed mogelijk te laten spelen. En zo moet dat ook in het bedrijfsleven. Als je gezamenlijk bij een bedrijf werkt aan doelstellingen, dan gaat de algehele kwaliteit omhoog. Om nog maar te zwijgen van het werkgeluk.

Je leert dus ook de tekst van de ander. Ben je zo snel tekst vast dan?
Mijn trucje daarvoor is dat ik teksten leer op basis van logica. Ik bekijk het zo dat ik het hele gesprek kan voeren. Dus als de één vraagt “Wat heb je aan?” dan hoef ik dus niet te denken aan koffie. Dat zou gek zijn. Een logisch antwoord is dus kleding. Oh ja, wat voor kleding…..? Een rood pak. Voor mij is het leren van tekst echt de basis van ons vak. Daarna begint het echte werk pas. Je zou tekst leren kunnen vergelijken met wat een topsporter allemaal doet vóórdat hij gaat trainen. Goed voor jezelf zorgen, juiste voeding nemen, noem maar op. Daarna ga je pas trainen om op het WK een topprestatie te leveren.

Kun je door je leven als acteur dan ook gemakkelijker bijsturen omdat je hebt leren improviseren?
Ik weet niet of dat per se zo is. Want we improviseren in het dagelijks leven allemaal toch de hele dag door? Want alleen de kaders zijn gesteld. Neem dit gesprek. Je wist van te voren toch ook niet wat ik ging antwoorden. Anders had je niet hoeven komen.

Maar wat ik wel toepas vanuit het acteren, is dat je kaders moet hebben om te kunnen improviseren. De kaders geven je namelijk vrijheid. Anders slaat het dood door de weidsheid.

Ja, maar dat is natuurlijk makkelijk wanneer iedereen bij jouw voorkomen toch weer in de Berry-reflex schiet.
Hahahaha, ja dat helpt misschien de eerste 30 seconden, maar daarna zien ze toch gewoon weer Loek Peters, hoor. Maar zonder gekheid, dit is wel iets wat in het bedrijfsleven te veel voorkomt als je het mij vraagt. Waarom moet je namelijk elke dag om 08.00 uur op kantoor zitten? Hoezo?!?!?! Ik ben helemaal niet van het uren maken omdat het moet. Ik plan liever m’n eigen tijd in en zorg dat ik effectief ben. Dus lekker om 10.00 uur beginnen en om 14.00 uur weer klaar. Dat is toch mooi, man? En dan zorg je de resterende twee uurtjes nog even dat je je collega’s helpt zodat zij ook hun zaken op orde hebben. Helemaal fantastisch. Beter dan gespreid effectief zijn tussen 08.00 uur en 17.00 uur. Mensen kunnen toch maar 3 uur geconcentreerd werken.

Met repeteren doe ik dat ook altijd. Ik ben niet van het repeteren vanaf 08.00 uur. Gewoon 10.30 uur beginnen, tussendoor een goede lunch, en dan uur of 15.00 weer inpakken. Maar…….. dan wel spelen alsof het voor het echie is. Gewoon vanaf de eerste regel spelen alsof we voor een volle zaal staan. Op die manier bereik je veel eerder het rendement. Dan hoef je soms 1 of 2 keer een scene te repeteren. Moet je kijken wat een tijdwinst dat oplevert.

Heb je voor de rol als Berry een beter inzicht gekregen in de onderwereld?
We hebben inderdaad wel wat gesprekken gevoerd met leden van de wereld. En nu word ik op straat ook nog wel aangesproken. Dus blijkbaar doen we het goed. Maar ik kan me op geen enkele manier voorstellen hoe het is. Dat je op de vlucht bent voor justitie. Dat men je wil vermoorden. Nee, dat snap ik niet. We hebben wel op documentaire niveau inzicht gekregen. Ik heb bijvoorbeeld wel de logica van een incasso uit de wereld toegepast op Berry in Penoza. Je komt binnen, snel de kinderen naar een andere kamer. Dan sla je niet de man, want dan gaat die vrouw gillen en staan de buren voor je deur. Dus je geeft die vrouw een peut en dan wil die man haar redden door te betalen. En zo sta je met 5 minuten weer buiten. Dat is beroepsdeformatie op het niveau van de onderwereld. Ik heb er nooit over nagedacht dat zij hier dus echt hun eigen theorieën op hebben bedacht.

Als je terugkijkt op de rol van Berry, wat zou je anders willen doen?
Ik zou dan wel willen dat er wat verdieping bij komt. Kijk hij is zelf al wat ouder geworden, en daardoor minder explosief dan het eerste seizoen. Persoonlijk zou ik Berry wel een probleem willen geven. Een ernstige ziekte of zo. En dan zien hoe hij daarmee omgaat. Maar goed, dat is aan de schrijvers. In mijn vakgebied mag je meedenken, maar de regisseur bepaalt. Al is het natuurlijk wel zo, dat de spelers hun rol op een gegeven moment het beste kennen. Zo groeit het personage en dus de scene en dus de productie. En dat breng ik met ‘Maak De Ander Beter’ ook het bedrijfsleven aan het verstand. Om leidinggevenden meer regisseur te laten zijn. Door medewerkers te prikkelen om hun randen op te zoeken en een verdieping aan te brengen in het werk. Anders sukkel je zo door naar je pensioen. 

Wat is het beste advies dat je aan onze lezers kunt meegeven?
Be prepared for the unknown. Planning wordt naar mijn idee voornamelijk gedaan op basis van statistiek. Dat is allemaal prima, maar het mag nooit ultiem leidend zijn. Als het onverwachte gebeurt, dan moet je daarop kunnen inspelen. Dus zorg dat je goed voorbereid bent en je het los kan laten. En volg gewoon eens een keer een proefles acteren. Het is niet alleen heel erg leuk om te doen. Maar het vertrouwen in je collega’s wat je daar geleerd krijgt, maakt je in het bedrijfsleven onsterfelijk.